Γι' αυτούς που καταστρέφουν σύμβολα

Θεωρώ ότι εξ ορισμού τα σύμβολα ομαδικής ταύτισης δεν έχουν μεγάλη σημασία, ίσως γιατί αυτό που συμβολίζουν, συνήθως προσωπικά δεν μ' αγγίζει και πολύ (έθνος, θρησκεία, κτλ). Ωστόσο, σεβόμενος τις ευαισθησίες άλλων συνανθρώπων μου, ακόμη κι αν διαφωνώ μαζί τους, πάντα νιώθω άβολα όταν κάποιοι επιζητούν εσκεμμένα να προσβάλουν μια ολόκληρη ομάδα ανθρώπων, όποια και να 'ναι αυτή, γιατί με θλίβει η ηλιθιότητα των συνανθρώπων μου.

Αναφέρω τέσσερα σημεία σχετικά με την καταστροφή συμβόλων:

1. Όποιο και να είναι το σύμβολο, η πράξη είναι η ίδια.

Είτε πρόκειται για καταστροφή σημαίας (αμερικανική, ισραηλινή, τουρκική, ελληνική, κτλ) είτε πρόκειται για καταστροφή θρησκευτικού συμβόλου (Κοράνι, Βίβλος, σταυρός, κτλ) είτε για καταστροφή οποιουδήποτε συμβόλου το οποίο για κάποιους σημαίνει κάτι, όταν η πράξη γίνεται δημόσια, πρόκειται για μια ισοπεδωτική προσβλητική δήλωση μίσους.

2. Η δήλωση προσβάλλει πολύ περισσότερο αυτόν που την πραγματοποιεί παρά τον στόχο της.

Κάποιος που π.χ. καίει το Κοράνι, νομίζει πως δηλώνει δημόσια ότι "Αυτή η θρησκεία δεν αξίζει να υπάρχει και πρέπει να χαθεί από προσώπου γης", αλλά στην ουσία αυτό που δηλώνει είναι ότι "Είμαι ένας ηλίθιος εξτρεμιστής που δεν γνωρίζει τίποτα και ισοπεδώνει τα πάντα και θεωρεί ότι το κάθε μέλος αυτής της θρησκείας είναι ένα ποταπό υποκείμενο". Πολύ δύσκολα θα μπορούσε κανείς να διαφημίσει καλύτερα την ηλιθιότητά του.

Ομοίως, κάποιος που καίει την αμερικανική σημαία, στην ουσία δεν είναι τόσο ότι προσβάλλει το κράτος, τη χώρα, τον λαό ή την κουλτούρα (διότι μια σημαία έχει πολύπλευρο συμβολισμό), αλλά πάνω από όλα επιδεικνύει τη δική του στενόμυαλη αντίληψη και βλακεία. Ποιος άνθρωπος με δείκτη νοημοσύνης πάνω από 50 μπορεί να πιστεύει ότι πρέπει ένας λαός ή μια χωρά να εξαφανιστεί; Πολλοί αντιτίθενται στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

3. Οι πράξεις αυτές δεν οφελούν αυτούς που τις κάνουν.

Οποιαδήποτε πράξη μίσους το μόνο που πετυχαίνει είναι να εμβαθύνει το μίσος μεταξύ των εμπλεκομένων. Ως εκ τούτου, οι εμπλεκόμενοι δεν κερδίζουν τίποτα. Πριν από λίγο καιρό στη Φλόριντα κάψανε ένα Κοράνι, σε μια εκκλησία. Κέρδισε κάτι η εκκλησία ή οι ΗΠΑ; Όχι, το μόνο που κατάφεραν ήταν να προκαλέσουν διαδηλώσεις με νεκρούς.

4. Για τις πράξεις αυτές πάντα υπάρχουν οι τροφοδότες.

Καμία δημόσια πράξη μίσους δεν πέφτει από το πουθενά. Το μίσος διδάσκεται και είναι μεταδοτικό.

Χάρην της επικαιρότητας, θα περιοριστώ στο κυπριακό τοπίο.

Στο ένα άκρο είναι αυτοί που μισούν οτιδήποτε τουρκικό και δεν χάνουν ευκαιρία να δείξουν το επίπεδό τους και την αδυναμία τους να διαχωρίσουν κάποια σαφώς διακριτά πράγματα. Οι αντιλήψεις τους τρέφονται από βιώματα άλλων ανθρώπων, από ομάδες που καλλιεργούν την ομαδική παράνοια (π.χ. ΕΛΑΜ), αλλά και από δηλώσεις του τύπου "Οι Τούρκοι θα μείνουν πάντα Τούρκοι" (τάδε έφη Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος Β' - ό,τι κι αν εννοούσε).

Στο άλλο άκρο είναι αυτοί που μισούν οτιδήποτε ελληνικό και επιδεικνύουν την ίδια βλακεία αλλά σε άλλο χρώμα. Οι αντιλήψεις τους τρέφονται από τη δογματική και ηλίθια θεώρηση του ΑΚΕΛ ότι "πρέπει να καλλιεργηθεί η κυπριακή εθνική συνείδηση" (με όλο το πακέτο που αυτή η θεώρηση συνεπάγεται) και από δηλώσεις του τύπου "Και η Ελλάδα έκανε εισβολή" (τάδε έφη Πρόεδρος Κυπριακής Δημοκρατίας Δημήτρης Χριστόφιας - ό,τι κι αν εννούσε).

Το θέμα της στάσης του ΑΚΕΛ έναντι στην Ελλάδα δεν θα αναπτυχθεί εδώ για να μην ξεφύγουμε, αλλά οι κύριοι στο κυβερνών κόμμα οφείλουν να καταλάβουν ότι:

α. Φέρουν πολύ μεγάλη ευθύνη για τα πέραν του ενός περιστατικά καψίματος της ελληνικής σημαίας.

β. Το κάψιμο της ελληνικής σημαίας δεν είναι ελαφρύτερο από το κάψιμο της τουρκικής σημαίας (ούτε και το αντίθετο, βέβαια).

γ. Οι αριστερές φασιστικές ομάδες δεν είναι καλύτερες (ούτε χειρότερες) από τις δεξιές φασιστικές ομάδες, και

δ. Οι ίδιοι δεν είναι καλύτεροι από οποιουσδήποτε ακραίους εθνικιστές, ούτε και έχουν ψηλότερο δείκτη νοημοσύνης.