Μπορώ να το κάνω!

Μισώ την ανάδειξη δεξιοτήτων ερμηνείας (performance skills) μέσα από τη μουσική. Τόσος κόσμος θαυμάζει τον ένα και τον άλλο που καταφέρνει αυτό κι εκείνο. Τον τάδε τενόρο που χτυπά με επιτυχία τις ψηλές νότες, με στεντόρεια φωνή, σάμπως και η ψηλή ένταση της φωνής αποτελεί προσόν. Ή τον τάδε βιολιστή που εναλλάσσει τα δάχτυλα του αριστερού χεριού πάνω στις χορδές με ταχύτητα φωτός, σάμπως και πρόκειται για Φόρμουλα Ένα. (Παρόμοια φαινόμενα παρατηρούνται σε όλες τις τέχνες όπου υπάρχει το στοιχείο του performance.)

Οι δεξιότητες αυτές δεν είναι κακές, τουναντίον, είναι ένα κάποιο προσόν. Δυστυχώς όμως υποσκελίζουν τις ουσιαστικές πτυχές της μουσικής και τις υποκαθιστούν. Και καταντά η μουσική ερμηνεία να μετατρέπεται από κανάλι έκφρασης της ψυχής σε επίδειξη ακροβατικών που στόχο έχουν να εντυπωσιάσουν τους ιθαγενείς.