Εκδηλώσεις διαμαρτυρίας στο Προεδρικό: απάντηση στον Κώστα Κωνσταντίνου

Σε άρθρο του στον «Πολίτη» στις 21/7/2011 ο Κώστας Κωνσταντίνου εξηγεί τους λόγους γιατί δεν πηγαίνει έξω από το Προεδρικό να διαμαρτυρηθεί («Γιατί δεν πάω στο Προεδρικό» - αντί του σωστού πηγαίνω, αλλά τέλος πάντων.) Είναι, οπωσδήποτε, δικαίωμα του καθενός να πηγαίνει ή να μην πηγαίνει, δεν πρόκειται για υποχρέωση που επιβάλλεται από κανέναν, ούτε ηθική υποχρέωση υπάρχει ούτε τίποτα. Ωστόσο, θα ήθελα να σχολιάσω τους λόγους που αναφέρει ο ΚΚ.

Η φωτογραφία είναι από το www.onlycy.com

Διότι δεν γουστάρουν [οι φίλοι του και ο ίδιος] να γίνονται ένα με τις ακρότητες και τις γραφικότητες μερικών, με συνθήματα του τύπου «Να πεθάνει ο Χριστόφιας», «Τούρκοι θα πεθάνετε σε χώμα ελληνικό»,

Το ότι παρατηρούνται αρκετές ακρότητες και γραφικότητες είναι ένα δυσάρεστο γεγονός. Αυτό δεν σημαίνει ότι υπερισχύουν των (κατ’ εμένα) λογικών αιτημάτων των συγκεντρωθέντων για παραίτηση της κυβέρνησης και απονομή δικαιοσύνης. Συμμετείχα σε οκτώ – αν δεν κάνω λάθος – συγκεντρώσεις έξω από το Προεδρικό το τελευταίο δεκαπενθήμερο. Πιθανόν να άκουσα μια-δυο φορές κάποιον να φωνάζει «Να πεθάνει ο Χριστόφιας», αλλά ήταν ένα άτομο ανάμεσα σε κάποιες χιλιάδες. Ουδέποτε άκουσα κάποιον να φωνάζει «Τούρκοι θα πεθάνετε σε χώμα ελληνικό». Ακούω διάφορα συνθήματα με τα οποία δεν συμφωνώ, αλλά συμφωνώ με τη γενική απαίτηση των διαδηλωτών.

με προπηλακισμούς συναδέλφων που λένε πράγματα που δεν αρέσουν σε μερικούς

Όντως κάποιοι αντιδρούν σε πράγματα που ακούνε και με τα οποία δεν συμφωνούν – αλλά προπηλακισμούς ομιλητών ακόμη δεν έχω δει να γίνονται.

και με ό,τι πιο μαύρο έχει να επιδείξει αυτή η κοινωνία.

Η πιο πάνω φράση του ΚΚ είναι τόσο ακραία που αναιρεί τη συνολική σοβαρότητα του άρθρου του (άσχετα αν με αρκετά σημεία συμφωνώ). Κύριε Κωνσταντίνου, ό,τι πιο μαύρο έχει να επιδείξει αυτή η κοινωνία, στις συγκεντρώσεις έξω από το Προεδρικό παίρνει σάρκα και οστά;;; Θα σας ζητούσα έλεος, αλλά νομίζω είναι ανώφελο, δεν το διαθέτετε.

Διότι δεν καταλαβαίνουν – όπως δεν θα καταλάβαινα ούτε εγώ – πού κολλάει ο εθνικός ύμνος, οι ήρωες της ΕΟΚΑ, οι υστερίες για το Τ/Κ ρεύμα (το οποίο κανείς δεν έχει αρνηθεί μέχρι στιγμής), το… Σχέδιο Ανάν

Συμφωνώ ότι δεν είναι η ώρα και ο τόπος να γίνεται συζήτηση για ταυτότητα, για «εθνικά» θέματα και επιστροφή στο παρελθόν. Τα «Η Κύπρος είναι ελληνική» και ο εθνικός ύμνος δεν έχουν καμία θέση σ’ αυτές τις διαμαρτυρίες, και το λέω άφοβα δεδομένου ότι όχι μόνο δεν αμφισβητώ, αλλά και θεωρώ ηλίθιους αυτούς που αμφισβητούν την πολιτισμική ελληνικότητα των (Ελληνο)Κυπρίων. Όπως θέση δεν έχουν η ΕΟΚΑ, οι πραξικοπηματίες, το ’74 και γενικότερα το μακρινό παρελθόν.

Το ρεύμα που παίρνουμε από τα κατεχόμενα είναι εντελώς διαφορετικό θέμα, για τον απλούστατο λόγο ότι αποτελεί απόρροια της καταστροφής που προκάλεσε η κυβέρνηση Χριστόφια στο Μαρί. Προσωπικά συμφωνώ που παίρνουμε ρεύμα από τα κατεχόμενα, μόνο και μόνο γιατί πραγματικά το χρειαζόμαστε. Δεν χρειάζεται να συμβάλει και ο εγωισμός μας στην καταρράκωση της οικονομίας και την κάθοδο του βιοτικού επιπέδου. Ωστόσο, είναι πραγματικά ξεφτίλα το γεγονός ότι για δεκαετίες εμείς τους το δίναμε δωρεάν και εκείνοι έρχονται τώρα, για μια προσωρινή περίοδο, να μας το χρεώσουν. Με αυτή τους την απόφαση οι αρχές στα κατεχόμενα απέδειξαν ότι έχουν τόση τσίπα όση έχει και ο Πρόεδρος Χριστόφιας.

και γενικά ο κάθε πελλός ο οποίος παρείσφρησε σ’ αυτή την ιστορία, χωρίς η πλειοψηφία του κόσμου εκεί να την περιφρουρήσει.

Οι διαμαρτυρίες που γίνονται έξω από το Προεδρικό είναι αποτέλεσμα της αυθόρμητης, φυσιολογικής και δικαιολογημένης αντίδρασης του κόσμου. Δεν αντιδρούν μόνο οι νοήμονες και οι σώφρονες, αντιδρούνε όλοι. Τι ζητά ο Κώστας Κωνσταντίνου; Την πλειοψηφία να επιβληθεί των παραφωνιών; Είναι δεδομένο ότι αυτού του είδους οι συγκεντρώσεις είναι άναρχες (καμία σχέση με τους αναρχικούς, για όσους δυνατό να μπερδέψουν τις έννοιες). Δεν γίνεται καμία προσπάθεια δημιουργίας μιας μίνι κοινωνίας.

Ναι, προσωπικά δεν θα μπορούσα ποτέ να κατεβώ σε μια εκδήλωση λ.χ. μαζί με τους νεοναζί του ΕΛΑΜ. Όποιος και να ήταν ο σκοπός. ΠΟΤΕ. Με προσβάλλει το δικό μου κεφάλι να μετριέται με το δικό τους.

Κύριε Κωνσταντίνου, η δήλωσή σας είναι τόσο ακραία όσο και οι αηδιαστικοί ΕΛΑΜίτες (και δεν υπονοώ ότι είστε αηδιαστικός, για ακραίες τοποθετήσεις μιλώ). Δηλαδή σύμφωνα με τη δήλωσή σας, αν γίνει μια διαμαρτυρία για καθαρά ειρηνικό σκοπό, π.χ. εναντίον μιας απόφασης της κυβέρνησης που θα συμβάλει στη μόλυνση του ατμοσφαιρικού αέρα, εσείς θα αποσυρθείτε αν σ’ αυτή συμμετέχουν 50 ΕΛΑΜίτες ανάμεσα σε ένα πλήθος χιλίων ατόμων; Αν καίγεται το δάσος του Τροόδους και όλοι οι πολίτες καταβάλλουν προσπάθειες να σβήσουν τη φωτιά, εσείς θα τα παρατήσετε και θα φύγετε επειδή είδατε να κατεβαίνουν από ένα αυτοκίνητο δέκα ΕΛΑΜίτες με πυροσβεστικές αντλίες; Φοβάμαι ότι είστε απόλυτος και δεν αντιλαμβάνεστε την κρισιμότητα της παρούσας κατάστασης. Αυτή τη στιγμή είναι πολύ πιο σημαντικό για την κυπριακή κοινωνία να ασχοληθεί με την ανάληψη πολιτικών ευθυνών από τον Χριστόφια και τους αυλικούς του παρά με 200 φασίστες που ντύνονται στα μαύρα, έχουν απόψεις που τρομάζουν και ζωγραφίζουν κακόγουστα εμβλήματα. Στο κάτω κάτω, αν όλοι σκεφτόντουσαν όπως εσείς, τότε οι διαμαρτυρίες κατά της κυβέρνησης θα κατέληγαν να είναι μονοπώλιο των ακροδεξιών. Όσο πιο πολλοί μετριοπαθείς και σώφρονες συμμετέχουν στις εκδηλώσεις, άτομα που είναι εναντίον του σωβινισμού και της ακροδεξιάς, τόσο λιγότερο ελαμικό θα είναι το σκηνικό.

Καμία διαμαρτυρία δεν θα είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα σας, κύριε Κωνσταντίνου, όπως η συγκεκριμένη δεν είναι κομμένη και ραμμένη ούτε στα δικά μου μέτρα. Και βέβαια αυτές οι συγκεντρώσεις αποτελούν κανάλι έκφρασης του (όχι πάντοτε ακραίου, αλλά πάντοτε δυσάρεστου) εθνικισμού που υπάρχει στην Κύπρο (όπως υπάρχει και σε όλες τις χώρες). Και βέβαια θα ήθελα κι εγώ μια πιο «πολιτισμένη» διαμαρτυρία, χωρίς ΕΛΑΜ, χωρίς παρελθοντολογία, χωρίς ακραία συνθήματα, χωρίς κενολογίες. Όμως δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα σ’ αυτή τη ζωή, γι’ αυτό και βάζει ο καθένας τις προτεραιότητές του. Αυτή τη στιγμή η δική σας προτεραιότητα είναι να μη σας ταυτίσει κάποιος με τους ακραίους και τους γραφικούς. Η δική μου προτεραιότητα αυτή τη στιγμή, όπως είναι (πιστεύω) και της πλειοψηφίας των πολιτών, είναι να απαλλαγεί η Κύπρος από την πανάθλια κυβέρνηση Χριστόφια. Διαλέγετε και παίρνετε.

(Συμφωνώ με τις μεγάλες επιφυλάξεις του ΚΚ για τη μετά-Χριστόφια εποχή. Αυτό θα το συζητηθεί αργότερα. Προέχει η απαλλαγή από τους εγκληματικά ανίκανους.)

Η δημοτικότητα του Χριστόφια σήμερα

Πριν από δύο εβδομάδες (11/7/2011) έγινε το τραγικό δυστύχημα στο Μαρί, με απολογισμό 13 νεκρούς, 60 τραυματίες, βύθιση της κυπριακής οικονομίας, και καταστροφή της υποδομής ηλεκτρικής ενέργειας. Από τη δεύτερη μέρα (12/7/2011), κι έκτοτε καθημερινά, συγκεντρώνεται πλήθος κόσμου μπροστά από το Προεδρικό Μέγαρο και αξιώνει την τιμωρία των ενόχων και την άμεση παραίτηση της κυβέρνησης και του Προέδρου της Δημοκρατίας. Άσχετα με τον αριθμό των ανθρώπων που συγκεντρώνονται κάθε βράδυ εκεί, οι δημοσκοπήσεις καταδεικνύουν ότι η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών πιστεύει ότι ο ΠτΔ Δημήτρης Χριστόφιας πρέπει να παραιτηθεί.

Ας υποθέσουμε όμως ότι θεωρίες συνωμοσίας πως οι δημοσκοπήσεις δεν γίνονται σωστά κ.τ.λ. δυνατό να ευσταθούν. Αρκεί να βρίσκεται κανείς στην Κύπρο αυτή την περίοδο και να συνομιλεί με συμπολίτες του για να αντιληφθεί ότι, όσον αφορά τους ψηφοφόρους, εκτός ΑΚΕΛ δεν θα βρει σχεδόν κανένα που να δίνει υποστήριξη στον Δημήτρη Χριστόφια. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα των τελευταίων βουλευτικών εκλογών (22/5/2011), οι εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι ήταν 531.463. Η κατρακύλα του επιπέδου της πολιτικής ζωής στην Κύπρο ήταν ο βασικός λόγος, κατά τη γνώμη μου, που 113.216 (21,3%) δεν μπήκαν καν στον κόπο να πάνε να ψηφίσουν. Από αυτούς που πήγαν και ψήφισαν, 132.171 έδωσαν την ψήφο τους στο ΑΚΕΛ. Χωρίς να ληφθούν υπ' όψιν η αποχή, τα άκυρα και τα λευκά, οι ψήφοι αυτές έδωσαν στο ΑΚΕΛ 32,67%. Όμως οι ψήφοι που έλαβε το γηραιότερο κόμμα στην Κύπρο σε σχέση με τον αριθμό των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων είναι 24,87%. Δεν προβαίνω σε σοφιστείες για να μειώσω το ποσοστό του κόμματος, απλώς επισημαίνω με απλά μαθηματικά ότι η διείσδυση του ΑΚΕΛ στην κυπριακή κοινωνία πριν από μερικούς μήνες δεν ξεπερνούσε το 25%.

Βέβαια, στις προεδρικές εκλογές τον Φεβρουάριο του 2008, τεράστιο κομμάτι μη ακελικών ψηφοφόρων (προερχόμενοι κυρίως από το ΔΗΚΟ, την ΕΔΕΚ και τους Οικολόγους) έδωσαν την ψήφο τους στον Δημήτρη Χριστόφια στον δεύτερο γύρο. Προσωπικά πιστεύω ότι πραγματικά ελάχιστοι από αυτούς εξακολουθούν σήμερα να υποστηρίζουν τον Δ.Χ., και όσοι υπάρχουν, σίγουρα δεν ξεπερνούν τον αριθμό των ενήλικων πολιτών οι οποίοι τον Μάιο του 2011 για οποιονδήποτε λόγο δεν ήταν εγγεγραμμένοι. Αν οι συλλογισμοί μου είναι σωστοί, ακόμη και να θεωρήσουμε ότι όλοι οι ακελικοί ψηφοφόροι παραμένουν πιστοί στον Δ.Χ., τότε ο ΠτΔ υποστηρίζεται από περίπου το 25% των πολιτών, ποσοστό αποδοχής το οποίο καθιστά αντιδεοντολογική την παραμονή του οποιουδήποτε στην προεδρία.

Όμως τα πράγματα φαίνεται να είναι ακόμη χειρότερα για τον νυν Πρόεδρο. Έχω ακούσει άτομα τα οποία παραδοσιακά ψηφίζουν ΑΚΕΛ να καταφέρονται πολύ εναντίον του Δημήτρη Χριστόφια και να δηλώνουν ότι οφείλει να παραιτηθεί. Μετά το πρόσφατο συμβάν στο Μαρί, η ανικανότητα της κυβέρνησης αποκαλύφθηκε σε όλο της το μεγαλείο και, ξεπερνώντας κάθε προηγούμενο, πέρασε στη σφαίρα του εγκλήματος. Αυτό το αντιλαμβάνονται και πολλοί ακελικοί, οι οποίοι, εκτός από τις συνέπειες αυτής της διακυβέρνησης για τη χώρα, βλέπουν και έναν ΠτΔ ουσιαστικά να διασύρει το κόμμα τους. Δεν διαθέτω στοιχεία, αλλά θα έλεγα ότι τουλάχιστον ένα ποσοστό 10% των ψηφοφόρων του ΑΚΕΛ διαθέτουν κάποια προσωπική κρίση και πλέον δεν τους έχει απομείνει κανένα απομεινάρι καρδιάς για να υποστηρίξουν τον Χριστόφια. Για όσους έχουν λογαριασμό στο Facebook, αυτό καθίσταται εμφανές και από το ότι οι ακελικοί μας φίλοι έχουν σιγήσει, αναρτούν τραγουδάκια και άλλα τινά, αλλά δεν σχολιάζουν καθόλου τα τρέχοντα πολιτικά θέματα του τόπου (υπάρχουν, βέβαια, εξαιρέσεις όπου ο ΕΔΟΝικός φανατισμός καλά κρατεί, αλλά αριθμητικά είναι πολύ πεσμένος).

Πίσω στα μαθηματικά και τα σενάρια που κάνω. Αν το (αυθαίρετο) 10% των ψηφοφόρων του ΑΚΕΛ δεν υποστηρίζει πλέον τον Χριστόφια, τότε έχουμε 132.171 - 13.217 = 118.954. Επί του συνόλου των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων που υπήρχαν πριν από λίγους μήνες, ο αριθμός αυτός αντιπροσωπεύει μόλις το 22,38%. Συνεπώς, αν οι συλλογισμοί μου είναι - έστω κάπως - σωστοί, το ποσοστό αποδοχής του σημερινού Προέδρου από τους πολίτες είναι, όπως δείχνουν και οι δημοσκοπήσεις, το χαμηλότερο που είχε ποτέ Πρόεδρος της Δημοκρατίας στην Κύπρο. Το ποσοστό αυτό είναι εξαιρετικά χαμηλό και τίθεται το ερώτημα κατά πόσο ένας ΠτΔ έχει δικαίωμα να συνεχίζει κανονικά τη θητεία του ωσάν να μη συμβαίνει τίποτα. Το αντεπιχείρημα ότι εξελέγη από τον λαό μέσα από καθ' όλα νόμιμα διαδικασίες αρκεί για τη νομική πτυχή του θέματος, αλλά δεν δίνει κανένα ηθικό έρεισμα στον Δημήτρη Χριστόφια να εξακολουθεί να είναι ΠτΔ. Για την ακρίβεια, ηγέτης κράτους και κυβέρνησης ο οποίος αντιλαμβάνεται ότι ο λαός του δεν τον θέλει πια, έχει υποχρέωση να κινήσει τις διαδικασίας αντικατάστασής του.

Στην περίπτωση του Δ.Χ. βλέπουμε, όμως, έναν άνθρωπο ο οποίος δεν δείχνει να έχει αντίληψη του τι συμβαίνει γύρω του. Θα αφήσω κατά μέρος τις επιπτώσεις που είχαν οι πολιτικές του σε διάφορους τομείς (κυπριακό, οικονομία, κοινωνία, κ.ά.) προ του τραγικού συμβάντος. Ο τρόπος με τον οποίο διαχειρίστηκε το θέμα μετά την έκρηξη είναι αποκαρδιωτικός. Ο Χριστόφιας, πέρα από τη χωρίς προηγούμενο δειλία του, τη χωρίς προηγούμενο ανικανότητά του, και τη χωρίς προηγούμενο μικροψυχία του, έδειξε ότι δεν αντιλαμβάνεται τις τεράστιες πολιτικές ευθύνες που έχει η κυβέρνησή του και ο ίδιος προσωπικά. Αυτό τον καθιστά εξαιρετικά επικίνδυνο, και ο κίνδυνος παραμένει ορατός όσο πολιτικάντηδες τύπου Κάρογιαν καλοκρατούν τον Χριστόφια και το ΑΚΕΛ και τους διατηρούν στην εξουσία για εξυπηρέτηση προσωπικών φιλοδοξιών.

Συνοψίζοντας, ένας χωρίς αμφιβολία ανίκανος Πρόεδρος της Δημοκρατίας με πολύ χαμηλό ποσοστό αποδοχής από την κοινωνία οφείλει να παραιτηθεί. Στον ενάμιση χρόνο που απομένει για να συμπληρωθεί η θητεία του απλούστατα δεν θα μπορέσει να κυβερνήσει, γιατί δεν θα έχει τη στήριξη ούτε της Βουλής των Αντιπροσώπων ούτε του λαού. Και η χώρα θα εξακολουθήσει να σέρνεται, χωρίς καν να μπορέσει να αρχίσει τη διαδικασία ανάκαμψης από την καταστροφή που προκάλεσε η κυβέρνηση του Χριστόφια.

Γι' αυτούς που καταστρέφουν σύμβολα

Θεωρώ ότι εξ ορισμού τα σύμβολα ομαδικής ταύτισης δεν έχουν μεγάλη σημασία, ίσως γιατί αυτό που συμβολίζουν, συνήθως προσωπικά δεν μ' αγγίζει και πολύ (έθνος, θρησκεία, κτλ). Ωστόσο, σεβόμενος τις ευαισθησίες άλλων συνανθρώπων μου, ακόμη κι αν διαφωνώ μαζί τους, πάντα νιώθω άβολα όταν κάποιοι επιζητούν εσκεμμένα να προσβάλουν μια ολόκληρη ομάδα ανθρώπων, όποια και να 'ναι αυτή, γιατί με θλίβει η ηλιθιότητα των συνανθρώπων μου.

Αναφέρω τέσσερα σημεία σχετικά με την καταστροφή συμβόλων:

1. Όποιο και να είναι το σύμβολο, η πράξη είναι η ίδια.

Είτε πρόκειται για καταστροφή σημαίας (αμερικανική, ισραηλινή, τουρκική, ελληνική, κτλ) είτε πρόκειται για καταστροφή θρησκευτικού συμβόλου (Κοράνι, Βίβλος, σταυρός, κτλ) είτε για καταστροφή οποιουδήποτε συμβόλου το οποίο για κάποιους σημαίνει κάτι, όταν η πράξη γίνεται δημόσια, πρόκειται για μια ισοπεδωτική προσβλητική δήλωση μίσους.

2. Η δήλωση προσβάλλει πολύ περισσότερο αυτόν που την πραγματοποιεί παρά τον στόχο της.

Κάποιος που π.χ. καίει το Κοράνι, νομίζει πως δηλώνει δημόσια ότι "Αυτή η θρησκεία δεν αξίζει να υπάρχει και πρέπει να χαθεί από προσώπου γης", αλλά στην ουσία αυτό που δηλώνει είναι ότι "Είμαι ένας ηλίθιος εξτρεμιστής που δεν γνωρίζει τίποτα και ισοπεδώνει τα πάντα και θεωρεί ότι το κάθε μέλος αυτής της θρησκείας είναι ένα ποταπό υποκείμενο". Πολύ δύσκολα θα μπορούσε κανείς να διαφημίσει καλύτερα την ηλιθιότητά του.

Ομοίως, κάποιος που καίει την αμερικανική σημαία, στην ουσία δεν είναι τόσο ότι προσβάλλει το κράτος, τη χώρα, τον λαό ή την κουλτούρα (διότι μια σημαία έχει πολύπλευρο συμβολισμό), αλλά πάνω από όλα επιδεικνύει τη δική του στενόμυαλη αντίληψη και βλακεία. Ποιος άνθρωπος με δείκτη νοημοσύνης πάνω από 50 μπορεί να πιστεύει ότι πρέπει ένας λαός ή μια χωρά να εξαφανιστεί; Πολλοί αντιτίθενται στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

3. Οι πράξεις αυτές δεν οφελούν αυτούς που τις κάνουν.

Οποιαδήποτε πράξη μίσους το μόνο που πετυχαίνει είναι να εμβαθύνει το μίσος μεταξύ των εμπλεκομένων. Ως εκ τούτου, οι εμπλεκόμενοι δεν κερδίζουν τίποτα. Πριν από λίγο καιρό στη Φλόριντα κάψανε ένα Κοράνι, σε μια εκκλησία. Κέρδισε κάτι η εκκλησία ή οι ΗΠΑ; Όχι, το μόνο που κατάφεραν ήταν να προκαλέσουν διαδηλώσεις με νεκρούς.

4. Για τις πράξεις αυτές πάντα υπάρχουν οι τροφοδότες.

Καμία δημόσια πράξη μίσους δεν πέφτει από το πουθενά. Το μίσος διδάσκεται και είναι μεταδοτικό.

Χάρην της επικαιρότητας, θα περιοριστώ στο κυπριακό τοπίο.

Στο ένα άκρο είναι αυτοί που μισούν οτιδήποτε τουρκικό και δεν χάνουν ευκαιρία να δείξουν το επίπεδό τους και την αδυναμία τους να διαχωρίσουν κάποια σαφώς διακριτά πράγματα. Οι αντιλήψεις τους τρέφονται από βιώματα άλλων ανθρώπων, από ομάδες που καλλιεργούν την ομαδική παράνοια (π.χ. ΕΛΑΜ), αλλά και από δηλώσεις του τύπου "Οι Τούρκοι θα μείνουν πάντα Τούρκοι" (τάδε έφη Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος Β' - ό,τι κι αν εννοούσε).

Στο άλλο άκρο είναι αυτοί που μισούν οτιδήποτε ελληνικό και επιδεικνύουν την ίδια βλακεία αλλά σε άλλο χρώμα. Οι αντιλήψεις τους τρέφονται από τη δογματική και ηλίθια θεώρηση του ΑΚΕΛ ότι "πρέπει να καλλιεργηθεί η κυπριακή εθνική συνείδηση" (με όλο το πακέτο που αυτή η θεώρηση συνεπάγεται) και από δηλώσεις του τύπου "Και η Ελλάδα έκανε εισβολή" (τάδε έφη Πρόεδρος Κυπριακής Δημοκρατίας Δημήτρης Χριστόφιας - ό,τι κι αν εννούσε).

Το θέμα της στάσης του ΑΚΕΛ έναντι στην Ελλάδα δεν θα αναπτυχθεί εδώ για να μην ξεφύγουμε, αλλά οι κύριοι στο κυβερνών κόμμα οφείλουν να καταλάβουν ότι:

α. Φέρουν πολύ μεγάλη ευθύνη για τα πέραν του ενός περιστατικά καψίματος της ελληνικής σημαίας.

β. Το κάψιμο της ελληνικής σημαίας δεν είναι ελαφρύτερο από το κάψιμο της τουρκικής σημαίας (ούτε και το αντίθετο, βέβαια).

γ. Οι αριστερές φασιστικές ομάδες δεν είναι καλύτερες (ούτε χειρότερες) από τις δεξιές φασιστικές ομάδες, και

δ. Οι ίδιοι δεν είναι καλύτεροι από οποιουσδήποτε ακραίους εθνικιστές, ούτε και έχουν ψηλότερο δείκτη νοημοσύνης.

Το σκουριασμένο σφυροδρέπανο

Εκ πρώτης όψης, σε κάποιον τρίτο θα προκαλούσε εντύπωση η ταύτιση απόψεων των "ιμπεριαλιστών" Αμερικανών με το "αριστερό" ΑΚΕΛ στο θέμα του Κυπριακού. Πώς γίνεται το πρότυπο της δεξιάς ιδεολογίας να μοιράζεται τις ίδιες απόψεις με τον εκλεκτό φορέα μιας αγνής ιδεολογίας που έχει ως πρώτιστη αρχή την ισότητα και τη "δίκαιη κοινωνία", και μάλιστα σ' ένα τόσο σημαντικό (τοπικά) θέμα όπως είναι η διευθέτηση του Κυπριακού; Η ταύτιση απόψεων οφείλεται, βέβαια, σε σύμπτωση, αφού κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει το ΑΚΕΛ ότι είναι όργανο των Αμερικάνων (μπορεί όμως κάλλιστα οποιοσδήποτε να επισημάνει ότι το εν λόγω κόμμα διετέλεσε όργανο των Σοβιετικών, τις παλιές καλές εποχές του υπαρκτού σοσιαλισμού, κατά τη διάρκεια του οποίου τα καθεστώτα της ισότητας προσέφεραν ευημερία, ελευθερία και ευτυχία στους πολίτες τους).

Όταν το ΑΚΕΛ μιλά για ισότητα στο Κυπριακό, αναφέρεται μόνο στην πολιτική ισότητα των δύο εθνοτικών ομάδων της Κύπρου (αλήθεια, γιατί δεν κάνουμε λόγο για εθνοτικές ομάδες και αναφερόμαστε μόνο σε κοινότητες, σάμπως και μιλάμε για χωριά της τάδε επαρχίας; οι Καταλανοί στην Ισπανία είναι κοινότητα;), η οποία βέβαια, όπως παρουσιάζεται από τους ίδιους τους θιασώτες της, φαίνεται να αναιρεί την ισότητα μεταξύ των πολιτών της would-be χώρας. Οι Αμερικάνοι, από την άλλη, ουδόλως ενδιαφέρονται για οποιουδήποτε είδους ισότητα σ' ένα νησί που βρίσκεται στην άλλη άκρη του κόσμου, θέλουν μονάχα μια διευθέτηση που να τους βολεύει. Οι απόψεις των δύο συμπίπτουν παρά τη διαφορετική προέλευση: των μεν ΗΠΑ από συμφέρον σε θέμα εξωτερικής πολιτικής, του δε ΑΚΕΛ από μια εξωφρενικά στρεβλή πολιτική θεώρηση, σύμφωνα με την οποία πρέπει σώνει και καλά να γίνει μια ομοσπονδία στην Κύπρο, με οποιοδήποτε κόστος (εξαιρείται το κόστος των ψήφων - αλλά ο κάθε βόσκος μια χαρά κουμαντάρει το κοπάδι του).

Η ίδια στρεβλή πολιτική θεώρηση του ΑΚΕΛ, σύμφωνα με την οποία αποχρωματίζονται τα εθνικά (πολιτικά) στοιχεία, εκτός από την εξωτερική πολιτική του "ιμπεριαλισμού", ταυτίζεται επίσης με τον "αδηφάγο" καπιταλισμό. Η δηθενσοσιαλιστική διεθνιστική ιδεολογία(;) του ΑΚΕΛ συμπορεύεται με την άναρχη καπιταλιστική ιδεολογία στην υπέρβαση του έθνους, με τη διαφορά ότι ο καπιταλισμός είναι πραγματικός και ειλικρινής ως προς αυτό (παρά τη βαρβαρότητά του), ενώ ο ψευτοδιεθνισμός των δήθεν αριστερών είναι φτιαχτός, κούφιος και με μια παρωχημένη ρητορική που προκαλεί άλλοτε γέλιο και (όταν το ΑΚΕΛ κυβερνά) άλλοτε ιδρώτα.

(Εδώ θα κάνω μια παρένθεση. Δεν είμαι υπέρ των εθνών-κρατών, είμαι εναντίον του εθνικισμού, συμπεριλαμβανομένου του "πατριωτισμού", και πιστεύω στην παγκόσμια πολιτισμική σύγκλιση. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δέχομαι ηλίθιες δηλώσεις και ηλίθιες πολιτικές θέσεις, δεν σημαίνει ότι δέχομαι τον εξευτελισμό και τον αυτο-εξευτελισμό - με συγχωρείτε, κύριοι Γενικοί Γραμματείς.)

Πίσω στο ΑΚΕΛ. Το σφυροδρέπανο του άλλοτε κομουνιστικού κόμματος (γιατί πιστεύω πως το ΑΚΕΛ υπήρξε κομουνιστικό κόμμα) έχει σκουριάσει. Πού καιρός που οι κομουνιστές ανά τον κόσμο υποστήριζαν κινήματα αυτοδιάθεσης (1. τι απέγινε αυτή η λέξη; γιατί δεν την ακούμε πια; 2. και πάλι να βγάλω την ουρά μου απ' έξω, είμαι εναντίον της αιματοχυσίας). Οι σημερινοί συνεχιστές τους υποστηρίζουν, έστω ακούσια, την υποταγή στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ και στα συμφέροντα του κεφαλαίου. O tempora, o mores.

Οι μετανάστες στην Κύπρο

Τα όσα συνέβηκαν την περασμένη εβδομάδα στη Λάρνακα - αναφέρομαι στα επεισόδια μεταξύ μεταναστών και αντι-μεταναστών - ήταν θλιβερά. Όπως θλιβερές είναι οι συνθήκες διαβίωσης των περισσοτέρων μεταναστών, όπως θλιβερή είναι η όλη στάση του ΚΙΣΑ, όπως θλιβερή είναι η νοοτροπία και η όλη ύπαρξη οργανώσεων όπως την "Κίνηση για τη Σωτηρία της Κύπρου" κ.ά., όπως θλιβερή είναι στο σύνολό της - για διάφορους λόγους - η στάση του κυπριακού κράτους και της κυπριακής κοινωνίας έναντι στους μετανάστες.

Τρεις φορείς-έννοιες περιβάλλουν τους μετανάστες στην Κύπρο: είναι αυτοί που τους στηρίζουν (ΚΙΣΑ), αυτοί που δεν τους θέλουν (εθνικιστικές οργανώσεις και το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας), και το Κράτος.

Όσον αφορά το ΚΙΣΑ, πολύ σωστά τα θέτει (και δικαίως τον εκθέτει) ο Σάββας Παύλου στο άρθρο του ΚΙΣΑ ή Ο κρυπτοφασιστικός λόγος του κυπριακού προοδευτισμού. Το να σηκώνεις μπαντιέρες, στηριζόμενος σε (έστω φιλάνθρωπα) συνθήματα που ηχούν ωραία, με πίστη και μανία θρησκευτικού φονταμενταλισμού, αυτό δεν είναι προοδευτισμός. Γιατί όταν απουσιάζει η μετριοπάθεια, η λογική και η κρίση - αναπόφευκτες συνέπειες της ακρότητας -, τότε κανένας πόλεμος ή αγώνας δεν βγαίνει σε καλό για την κοινωνία, για να μην πω ότι σε τελική ανάλυση βλάπτει τον ίδιο τον σκοπό για τον οποίο ξεκίνησε, και εκείνους τους οποίους υποτίθεται ότι εξυπηρετεί. Για το ΚΙΣΑ, σας προτρέπω να διαβάσετε το πιο πάνω άρθρο.

Όσον αφορά αυτούς που εναντιώνονται στην παρουσία μεταναστών, κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους όταν διατείνονται πως είναι εναντίον της λαθρομετανάστευσης και όχι όλων των μεταναστών. Ο συντηρητισμός, ο ρατσισμός και η ξενοφοβία της κυπριακής κοινωνίας, των οποίων την πιο τρανταχτή έκφανση αποτελούν οι διάφορες οργανώσεις που θέλουν να "σώσουν" την Κύπρο, κρύβονται(;) πίσω από την παράνομη πτυχή της μετανάστευσης (δηλ. τη λαθρομετανάστευση) και τα λεφτά που ξοδεύει το κράτος για τους μετανάστες (τα οποία είναι ψίχουλα μπροστά στα εκατομμύρια εκατομμυριών που κατασπαταλούνται κάθε χρόνο με τις μίζες και την κακοδιαχείριση του δημόσιου χρήματος - αλλά ποιος βγήκε στους δρόμους γι' αυτά;). Πρέπει να ζει κανείς μόνο με το σώμα του στην Κύπρο για να μην ακούει καθημερινά ρατσιστικά και ξενοφοβικά σχόλια από τους ντόπιους και να έχει την ψευδαίσθηση ότι "οι Κύπριοι δεν είναι ρατσιστές". Είναι και παραείναι, και μάλιστα ανήκουν στο είδος του αφελούς ρατσιστή, γιατί για τα περισσότερα σχόλιά τους δεν καταλαβαίνουν καν ότι εκφράζουν ρατσισμό.

Το δε Κράτος ακολουθεί μια πολιτική και πρακτική η οποία: (α) δεν περιορίζει τη ροή των μεταναστών, (β) δεν περνά στην κοινωνία το μήνυμα ότι πρέπει να δεχτεί τους μετανάστες, και (γ) δεν παροτρύνει τους μετανάστες να αφομοιωθούν στην τοπική κοινωνία. Είναι συζητήσιμο κατά πόσον η κοινωνία οφείλει να τους δεχτεί και κατά πόσον οι μετανάστες οφείλουν να αφομοιωθούν, αλλά προσωπική μου (έντονη) άποψη είναι αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο εξαλείφονται τα σχετικά προβλήματα (easier said than done, βέβαια).

Εν ολίγοις, οι μετανάστες (που, όπως με όλες τις ομάδες, δεν είναι όλοι άγιοι) έχουν να κάνουν με αυτούς που θα ήθελαν να τους στήριζαν αλλά δεν έχουν το μυαλό για να το κάνουν, αυτούς που δεν τους θέλουν (και βέβαια δεν έχουν περισσότερο μυαλό από τους πρώτους), και ένα Κράτος που δεν έχει γι' αυτούς κανένα όραμα.

Οι πρώτοι πρέπει να καταλάβουν ότι η ανεξέλεγκτη εισροή μεταναστών είναι σοβαρό πρόβλημα τόσο για την Κύπρο, όσο και για τους ίδιους τους μετανάστες, κι ότι το θέμα δεν εξαντλείται με την προσκόλληση σε συνθήματα: είναι πολύπλευρο.

Οι δεύτεροι πρέπει να καταλάβουν ότι ζούμε στον 21ο αιώνα, ότι η κουλτούρα και ο χαρακτήρας μιας χώρας δεν μπορεί πλέον να είναι μονολιθικός, ότι οι μετανάστες έχουν θετική και σημαντική συνεισφορά στην οικονομία της χώρας, και βέβαια ότι οι μετανάστες ...είναι άνθρωποι, και μάλιστα δυσπραγούντες άνθρωποι.

Τέλος, το Κράτος πρέπει να καταλάβει ότι έχει την ευθύνη της διαχείρισης του όλου θέματος, οφείλει να ελέγχει την κατάσταση (όχι μόνο αριθμητικά, αλλά και ποιοτικά), οφείλει - να προσπαθήσει τουλάχιστον - να απαμβλύνει τον συντηρητισμό της κυπριακής κοινωνίας, και ότι οφείλει να βοηθήσει (όσο μπορεί, έμπρακτα) τους μετανάστες να αφομοιωθούν στον τοπικό κορμό.


Υ.Γ. 15/11/2010
1. Θα ήταν ενδιαφέρον να δημοσιοποιηθούν τα έσοδα του ΚΙΣΑ από ευρωπαϊκά ή άλλα προγράμματα χρηματοδότησης, καθώς και σχετικοί αναλυτικοί πίνακες δαπανών. Ενδεχομένως να ρίξουν φως στη ...ρήξη των σχέσεων μεταξύ πρώην συνεργατών.
2. Κι εγώ είμαι εναντίον της λαθρομετανάστευσης και δεν θεωρώ ότι όποιος λέει πως είναι εναντίον της λαθρομετανάστευσης είναι στην ουσία ρατσιστής. Αυτό που λέω είναι ότι όλοι οι ρατσιστές και ξενοφοβικοί κρύβονται πίσω από αυτό. Είμαι υπέρ της νομιμότητας, όπως είμαι υπέρ της ανθρώπινης μεταχείρισης όλων των ανθρώπων, νόμιμων και μη.

Στην πραγματικότητα του ΑΚΕΛ

Κι εγώ νόμιζα πως αυτό το μπλογκ είχε πεθάνει. Όμως φαίνεται πως ο Δημήτρης Χριστόφιας, Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, είναι ικανός να βγάλει και νεκρούς από τον τάφο τους με τις εξωφρενικές του δηλώσεις.

Περί τίνος ο λόγος; Μα βέβαια για την προχτεσινή του δήλωση ότι "Στην πραγματικότητα οι αποκαλούμενες «μητέρες πατρίδες» εισέβαλαν και οι δύο στην Κύπρο" (βλ. online άρθρο της κυπριακής Καθημερινής εδώ).

Τρεις σύντομες παρατηρήσεις:

1. Η φράση "Στην πραγματικότητα". Ο Πρόεδρος Χριστόφιας επισημαίνει ότι η επικρατούσα αντίληψη είναι λανθασμένη και έρχεται να μας υποδείξει ότι μπορεί εμείς οι βλάκες να νομίζουμε ότι το και το, αλλά "αυτό που ισχύει στην πραγματικότα είναι ότι...".

2. Η φράση "οι αποκαλούμενες «μητέρες πατρίδες»". Θεωρητικά με το να χρησιμοποιήσει κανείς το επίθετο αποκαλούμενος (ή τη φράση ούτω καλούμενος) δεν αναιρεί κατ' ανάγκη τη σημασία του ουσιαστικού που ακολουθεί. Ωστόσο, κατά κανόνα, υπονοείται σαφώς ότι ο ομιλητής αμφισβητεί την ουσία του ουσιαστικού (π.χ. τα Ε/Κ ΜΜΕ που λένε "ο ούτω καλούμενος Υπουργός Γεωργίας στα κατεχόμενα...") ή τουλάχιστον θέλει να δείξει ότι κρατά αποστάσεις. Συνεπώς, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είτε αμφισβητεί είτε δεν θέλει να πάρει θέση ως προς το ότι η Ελλάδα είναι η μητέρα πατρίδα των Ε/Κ και η Τουρκία η μητέρα πατρίδα των Τ/Κ. Με τη φρασεολογία του, υπονοείται ότι η Ελλάδα και η Τουρκία είναι απλά δυο γειτονικές χώρες με τις οποίες ο περίφημος κυπριακός λαός έχει νταλαβέρια, άντε και κάποια μακρινή συγγένεια, αλλά κι αυτή πλέον δεν έχει και καμιά σημασία.

3. Η φράση "εισέβαλαν και οι δύο". Η κορύφωση της δήλωσης. Αν έλεγε ο Έρογλου ότι "δεν είναι μόνο η Τουρκία, είναι και η Ελλάδα που επενέβη στρατιωτικά στην Κύπρο", ένας Πρόεδρος της Δημοκρατίας - αλλά και της προκοπής - θα του έλεγε "Κοίτα, φίλε, η χούντα που κυβερνούσε τότε την Ελλάδα, έκανε πραξικόπημα [με βοήθεια από κάποιους ντόπιους]. Δεν μπορείς να καταδικάζεις μια χώρα επειδή σε μια δεδομένη χρονική στιγμή μια δικτατορική της κυβέρνηση έκανε το Α ή το Β. Αντίθετα, η Τουρκία έκανε ό,τι έκανε το 1974 ως νόμιμο κράτος. Καταλαβαίνεις τη διαφορά;" Ο ΠτΔ όχι μόνο δεν θα είχε τα στοιχειώδη κότσια να υψώσει ένα κουτσό-στραβό ανάστημα σε τέτοια περίπτωση, προστρέχει να καλοπιάσει την Τουρκία και όλους όσους (χωρίς να τους θέλουμε) εμπλέκονται στο κυπριακό εξισώνοντας τον ρόλο της Ελλάδας με τον ρόλο της Τουρκίας. Κανένα ψευτομπάλωμα σε κατοπινά λόγια (π.χ. "αλλά η Ελλάδα επανόρθωσε μετά" κ.τ.λ.) δεν είναι αρκετό για να αναιρέσει την ασχημότατη δήλωση του ΠτΔ.

Η δήλωση του ΠτΔ ότι "Στην πραγματικότητα οι αποκαλούμενες «μητέρες πατρίδες» εισέβαλαν και οι δύο στην Κύπρο" δείχνει:
1. Διδακτισμό.
2. Έλλειψη ευαισθησίας ως προς την εθνική συνείδηση των Ελληνοκυπρίων.
3. Έλλειψη ευαισθησίας ως προς την εθνική συνείδηση των Τουρκοκυπρίων.
4. Προσβολή στο ελληνικό κράτος και τους πολίτες του.
5. Παραποίηση της αλήθειας δια της μεθόδου της ισοπέδωσης.
6. Την υπεροψία του ηγεμόνα που θέλει να δείξει ότι "Είμαι ο ανώτατος άρχων και μπορώ να λέω ό,τι θέλω". Διαχρονικά, έχει πει πολλά το ΑΚΕΛ, αλλά μετά την εκλογή του Δημήτρη Χριστόφια στο αξίωμα του ΠτΔ, πραγματικά δεν τους νοιάζει τίποτα. Έχουν ξεσαλώσει.

Ο Χρονοποιός (Διονύσης Σαββόπουλος)

(στίχοι τραγουδιού)

Πρωτοχρονιές σε χρόνους άλλους
Πρωτοχρονιές με τους μεγάλους
μικρός εσύ, μικρός κι ο χρόνος
αλλάζατε κι οι δυο συγχρόνως.

Λίγο μετά, στα δεκαεφτά
με τους γονείς σου ήσουν πάλι
μα αισθανόσουν ήδη απών
σε συντροφιά συμμαθητών
το σπίτι σου έχανε εξουσία
κι ο χρόνος την κρυφή του ουσία.

Ύστερα γιόρταζες με φίλους
σ' ένα δωμάτιο καπνού
το θαύμα πάλι ήταν αλλού
στις παιδικές Πρωτοχρονιές σου
στον χρόνο που άλλαζε μαζί σου
πριν μεγαλώσει η αντίστασή σου.

Τώρα τι κλαις και τι γκρινιάζεις
Πρωτοχρονιά είναι και γιορτάζεις
την λίγη πίστη του ενηλίκου
στην παιδική ανατολή του.

Πρωτοχρονιές, γιορτές του χρόνου
Πρωτοχρονιές του ραδιοφώνου
πώς θα τις γιόρταζες εσύ
τώρα που έχεις το κλειδί;

Μικρό κλειδί και σ' οδηγάει
σ' ένα παράσπιτο στο πλάι
σ' ένα μικρό μικρό πλανήτη
πλάι στο μεγάλο άδειο σπίτι.

Πάει ο καιρός που οι δικοί σας
σκηνοθετούσαν τη γιορτή σας
και είσαι εσύ που πρέπει τώρα
να υψώσεις της γιορτής τα δώρα.

Ποιος θα νοιαστεί και ποιος θα παίξει
Χρονοποιός ας είναι η λέξη
γιατί τα χρόνια τρέχουν χύμα
κι εμείς τους δίνουμε ένα σχήμα.